کمک کنیم، اما از راهش!

۹ روز از زلزله کرمانشاه گذشت. چند روز بود که می خواستم درباره ایده ای که در شبکه های اجتماعی دست به دست می چرخید، بنویسم: آیا بهتر نیست کمک به زلزله زدگان را از طریق سازمان هلال احمر انجام دهیم؟ تا اینکه این نوشته حسن کشاورز عزیز، انگیزه ای برای آغاز این پست شد.

بارها خوانده ایم و شنیده ایم که در دنیای واقعی ۱+۱ می تواند عددی غیر از ۲ و حتی صفر شود. یعنی در دنیای واقعی ممکن است دو نفری که با هم کار می کنند، تلاش های همدیگر را خنثی کنند. معمول ترین محل بروز ۱+۱=۰ هم وقتی است که دو نفر بدون یک برنامه کلی و هر کدام بصورت مستقل دست به کار می شوند.

من فکر می کنم درباره کمک به زلزله زدگان هم چنین امری دور از ذهن نیست. اگر بازیگران مختلف بدون یک برنامه کلی وارد صحنه عمل شوند، ممکن است تلاش های یکدیگر را خنثی کنند و یا حداقلش اینست که به یک راه حل جامع و بهینه دست نخواهند یافت.

تصور کنید هر کدام از سلبریتی ها و موسسات خیریه بصورت مستقل شروع به جمع آوری کمک های مردمی می کنند، هر کدام مستقلا در حوزه محدودی نیاز مردم زلزله زده را حدس می زنند، هر کدام باید از امنیت کاروان های ارسالی خود مطمئن باشد، مستقلا توزیع کالاها را بر عهده داشته باشد، مستقلا وضعیت منطقه زلزله زده را گزارش کند و غیره. نتیجه این می شود که بعضی از اقلام بسیار بیشتر از حد نیاز تهیه شده اند و برخی دیگر مورد توجه نبوده اند. بعضی مناطق از کمک ها اشباع شده و مناطق دیگر کمکی دریافت نکرده اند. هر فردی که احساس می کند باید احساس مسئولیت می کرده، به این مناطق رفته و با یکی از زلزله زدگان مصاحبه می کند که مشکل شما چیست و از پاسخ او نتیجه می گیرد که مردم فلان کالا را بفرستید.

آیا بهتر نیست همه ی کمک ها از طریق سازمان هلال احمر که در این زمینه مسئول است، انجام شوند؟ سازمانی که افراد آموزش دیده و برنامه های از پیش تعیین شده و تجربیات بسیاری در این زمینه ها دارد. آیا بهتر نیست اجازه دهیم یک سازمان بلافاصله بعد از زلزله وارد عمل شده، مناطق زلزله زده را بررسی کند، نیازها را شناسایی کند، کمک های مردمی را جمع آوری کند، اقلام لازم را خریداری و توزیع نماید، برنامه جامع و همه جانبه ای برای استفاده از قابلیت های همه بازیگران (دولت، ارتش، سپاه و نیروهای مردمی داوطلب) تدوین کند و این نیروها را سازماندهی کند، وضعیت مناطق زلزله زده و امدادرسانی ها را گزارش کند و در نهایت نیز در برابر کاستی ها پاسخگو باشد.

من فکر می کنم حتی اگر چنین سازمانی ناکارآمد و یا غیرقابل اعتماد باشد، کمک کردن از طریق این سازمان، باعث توجه بیشتر مردم و مسئولان و بهبود عملکرد آن خواهد شد. آیا بهتر نیست امدادرسانی ها و کمک ها از طریق فرآیندهای مشخص رسمی صورت گیرند و این فرآیندها هر سال بهبود یابند، بجای اینکه پس از هر زلزله ای کانال های متعدد و نامشخصی برای کمک رسانی شکل بگیرند و یک ماه بعد از زلزله حذف شوند.

کمک کنیم، اما از راهش!
۵ (۱۰۰%) ۱ vote

4 دیدگاه برای “کمک کنیم، اما از راهش!

  1. با اینکه یکی از دوستان دانشگاهی ام بهم پیام داد و شماره حسابی را برای کمک کردن اعلام کرد (اهل کرمانشاه هست و دغدغه ی کمک داشت) و یکی دیگه از دوستانم نیز که عضو جمعیت امام علی هست، شماره حساب های این جمعیت را اعلام کرد؛ اما من دقیقاً به همین دلیلی که گفتی مبلغی را که می توانستم، به حساب هلال احمر واریز کردم.
    البته از بین سلبریتی هایی که شماره حساب اعلام کردند و من از اقدامشون با خبر شدم، به نظرم خانم نیکی کریمی بهتر عمل کرد. با اینکه در تهران محلی را برای دریافت کمک های غیر نقدی ایجاد کرد، اما در اینستاگرامش تقریباً گفت با کمک های نقدی چه کاری انجام خواهد داد. اون طور که من متوجه شدم، قصد داره مرکزی آموزشی-پرورشی برای بچه هایی که سرپرست شون رو از دست دادن، ایجاد کنه.
    البته خوشبختانه آقای زیباکلام هم در اقدامی پسندیده، به منطقه رفت و آنطور که از خبرها متوجه شدم برای شیوه هزینه کرد پول واریز شده به حسابش با هلال احمر گفتگو کرده.

    1. محسن خوشحالم که تو هم این رویکرد رو تایید می کنی. من هم دورادور در جریان کارهای برخی از افراد مثل دکتر شیری در گروه “پشتگرمی” بودم و واقعا تلاش و خیرخواهی آن ها را تحسین می کنم . اما همیشه این فکر مرا آزار می دهد که “کنار هم قرار گرفتن چند جزء عالی لزوما یک کل عالی نخواهد ساخت و حتی ممکن است به یک مجموعه افتضاح منجر شود”. چه اشکالی دارد که این دوستان نیز ذیل مجموعه هلال احمر فعالیت کنند و حتی بعنوان امین مردم ناظر بر امدادرسانی های هلال احمر باشند.

  2. من هم با نظر شما موافقم، این زلزله باعث شد که بسیاری از افراد خودنمایی داشته باشند به بهانه کمک و من خودم به شخصه بسیاری از این افراد را می شناسم و دیدم که چگونه تند تند و پشت سر هم در اینستاگرام استوری می گذاشتند تا بلکه توجه بسیاری از افراد را به خودشان جلب کنند.
    من به نظرم اگر قصد و هدف اصلی کمک کردن است می توانیم از راه هایی که خودتان هم فرمودید اقدام کرد، اما متاسفانه مردم کشور ما در هر اتفاقی سریعا احساساتی و داغ می شوند و از طرفی سریعا بیخیال و یخ می شوند. نه به این شوری شور نه به آن بی نمکی.
    به نظرم هدف در این شرایط مهم تر است اگر واقعا هدف کمک و خیر رساندن است راه های بهتری هست نیازی نیست حتما بروی در محل زلزله زدگان در کنار افرادی که داغدار هستند سلفی بگیری به بهانه ی اینکه داریم توجه میکنیم مثلا

    1. درسته ولی نکته اینجاست که حتی اگر نیت خوب و قصد کمک رسانی داریم، این کار را از طریق کانال مشخص و رسمی و مشترکی انجام دهیم تا هرج و مرج و بی سامانی کاهش یابد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *